Header Ads

Ζωή.. η κόρη της Εύας!






Γράφει η Γεωργία Χατζιδάκη


Κάποιος μας έδωσε δύο ψίχουλα στοργής, ίσως και λίγο ενδιαφέρον.. Ποτέ δε μας πρόδωσε μα ούτε μας έκανε και ευτυχισμένες… άλλοι πάλι μας πούλησαν και ύστερα μας ζήτησαν και ρέστα και ήρθαν και κάποιοι που δεν έδωσαν τίποτα και απαίτησαν τα πάντα! Ιστορίες πολλών γυναικών. Άλλες έτσι άλλες αλλιώς και έχουμε και εκείνους τους άντρες που καταλήγουν να λένε πάντα, πουτάνες γυναίκες! Πάντα αυτές φταίνε, δεν είδες την Ευα; Ολόκληρο παράδεισο της χάρισαν και εκείνη τον πούλησε για ένα μήλο. Και εσύ φίλε Αδάμ; Και εσύ απογονε του; Εσύ που είδες την ιστορία από κοντά και την έζησες; Για πες μας… Τι έκανες εσύ για να νιώσει εκείνη η γυναίκα ευτυχισμένη; Θα σου πω εγω… παράγγειλες σύμφωνα με τα θέλω σου ότι σου άρεσε της έδωσες και ένα πλευρό έτσι για να νιώθει ευγνωμοσύνη και ύστερα τη παράτησες μόνη σε μία μοναξιά που καθόλου δε της άρεσε. Ήσουν τόσο σίγουρος ότι είναι δεδομένη, που και όταν την είδες να μιλάει με τον οφη ούτε νοιάστηκες. Έτρεχες μόνο να τη κατηγορήσεις ότι αγνοεί τους κανόνες. Τους δικούς σου και του πατέρα σου… Εκείνη δεν ερωτήθηκε.. Και όταν σου είπε ότι περνάει καλά μαζί του εσύ γέλασες. Καθόλου δεν νοιάστηκες να γίνεις και εσύ ένας ενδιαφέρον όφης. Με εκείνο το γέλιο το ειρωνικό, πως να δεχτείς ότι ένα φίδι ήταν πιο ενδιαφέρον από σένα; Δε θυμάμαι ποτέ να τη ρώτησες αν είναι ευτυχισμένη.. Μόνο κανόνες και όρια… Όμως εκείνο το πονηρό.. την ήξερε την έβλεπε στα μάτια και πονούσε. Δεν ήταν κακό μα δέχτηκε όλη την αιώνια ταπείνωση για χάρη της.. έτσι για να τη δει ευτυχισμένη. Πήρε μια κόλαση πάνω του μέσα στην ιστορία, έτσι γιατί δεν ήθελε να πάρει την κόλαση εκείνη. Η μόνη φίλη που είχε σε εκείνο τον βαρετό παράδεισο. Δάγκωσε της είπε Και άσε να πουν πως εγώ σε παράσυρα. Δάγκωσε τι αξίζει ένας παράδεισος που δε σε κάνει να γελάς; Να λαχταράς; Να θέλεις να τον ζήσεις; Δάγκωσε… η αιωνιότητα είναι βαρετή, το τώρα έχει αξία.. θα πάρω όλη την ευθύνη.. Αυτή ήταν η ιστορία της και για αυτό μη ξανακούσω λοιπόν ότι η μαμά μου η Εύα έφταιγε που χάσαμε τον Παράδεισο! Δε τον θέλαμε ούτος η άλλος... ούτε εκείνη τον ήθελε, δε τον διάλεξε! Παράδεισος είναι οτι σε ευχαριστεί κολασμένα και την Εύα δε την ευχαριστούσε αυτή η ηρεμία συναισθημάτων! Ώρες ατελείωτες με έναν Αδάμ που ήταν δικός της αλλά όχι πλασμένος όπως θα ήθελε.. Βρέθηκε εκεί και υποχρεώθηκε να νιώθει ευτυχισμένη.. Μα αυτή γνώρισε την ευτυχία όταν δοκίμασε εκείνο το μήλο.. κόκκινο, γλυκό και νόστιμο όπως κάθε αμαρτία!! Ένιωσε ότι όφειλε να το γευτεί γιατί απλώς δε μπορούσε να μην το κάνει... και το έκανε, όχι για να στερήσει τον Παράδεισο από τις κόρες της αλλά για να μας δείξει ότι για την ευτυχία μας αξίζει να χάσουμε τα πάντα... Τιμωρήθηκε θα πείτε, έζησε θα σας πω εγώ.. και εγώ ξέρω καλύτερα σα γνήσια κόρη της Εύας!.. δε μετρώ τους παραδείσους που μου χαρίστηκαν, δεν ήταν και πολλοί μη νομίζεις… στενοί για τα μέτρα μου, μικροί για τα όνειρα μου και την ευτυχία δε τη διπλώνουμε ρε φίλε, δε τη στριμώχνουμε! Μετρώ όμως τα μήλα που δε δάγκωσα.. τη κάθε αμαρτία που λαχτάρισα με όλο μου το είναι και δε τόλμησα γιατί φοβήθηκα κάποιον Αδάμ, γιατί φοβήθηκα πως δε μου άξιζε, γιατί απλώς φοβήθηκα κάποιον κάποιους ή κάτι που έμοιαζε μεγάλο εκείνη την ώρα.. Φοβήθηκα πριν διώξω τον δικό μου παράδεισο. Γιατί τούτος ήταν η τελευταία στροφή μου. Μετά από αυτόν η πήγαινα στη κόλαση ή κάπου επιτέλους θα χωρούσε η ευτυχία. Έδωσα μια και δάγκωσα! Και τότε την αθώωσα τη μάνα! Πόσο άξιζε… πόσο τέλειο ήταν να παίρνεις επιτέλους αυτό που θες. Και όπως ο παράδεισος γκρεμίζονταν έστεκα εκεί με τη γεύση ακόμα στα χείλη μου.. Δε με νοιάζει τι χάνω, θέλω μόνο μια μπουκιά από ευτυχία ακόμα. Κάπως έτσι θα σκέφτηκε και η μάνα μου συλλογιόμουν.. Κάπως έτσι βρέθηκα και εγώ εκτός παραδείσου! Με λένε ζωή… και είμαι γνήσια κόρη της Εύας! Με λένε Ζωή και η μάνα μου με έβγαλε έτσι για να θυμάμαι να ζήσω.

Δεν υπάρχουν σχόλια

Εκδόσεις Maradel Books. Από το Blogger.