Header Ads

ΠΑΡΑΞΕΝΟΙ ΚΑΙΡΟΙ


Γράφει η Δέσποινα Μαράντου
Παράξενοι καιροί! Δύσκολοι καιροί. Καιροί εν μέσω κρίσης. Καιροί φτώχειας… κατασχέσεων … ανεργίας… απελπισίας.
Προσπαθώ πολύ να καταλάβω. Ψάχνω αιτίες για το τι έφταιξε. Πού φταίω εγώ; Πού φταίμε όλοι;
Κάθισα λοιπόν στη θέση του κατηγορούμενου περιμένοντας στωικά τη δίκη μου.
Οι κατήγοροι αμείλικτοι μου απήγγειλαν μία μία τις κακουργηματικές μου πράξεις.
Άκουσα απαξιωτικούς  χαρακτηρισμούς που αμφισβήτησαν την εργατικότητά μου. Κατηγορήθηκα για κατάχρηση, για κακοδιαχείριση και για το λάθος μου να επιλέγω ανάξιους πολιτικούς.
Έσκυψα το κεφάλι και αποδέχτηκα αδιαμαρτύρητα  την ενοχή μου.
Ως τιμωρία για τα θανάσιμα αμαρτήματά μου καταδικάστηκα να υποβάλω τον εαυτό μου σε μια σειρά από αρνητικά συναισθήματα. Πέρασα από το στάδιο της θλίψης, της κατάθλιψης. Θύμωσα, απελπίστηκα, αγανάκτησα. Αμφισβήτησα τον εαυτό μου και τους γύρω μου. Μέχρι που έφτασα στο σημείο να πιστεύω πως ό,τι είχα και έχασα μου άξιζε και με το παραπάνω. Έτσι έπρεπε να κάνω αν ήθελα να κερδίσω τον άμεμπτο τίτλο της Ευρωπαίας πολίτη. Παραδέχτηκα την ενοχή μου φτάνοντας στο ναδίρ! Πιο πάτος δεν πάει!
Και τώρα; Τι κάνω; Μένω εδώ;
Η φύση και ο χαρακτήρας μου απάντησαν ΌΧΙ. Όχι, σαν το ΌΧΙ του δημοψηφίσματος του Ιουνίου που τελικά έγινε ΝΑΙ. Ξεκάθαρο «ΟΧΙ».

Και έτσι, δειλά δειλά, ξεκινάω την ανάβασή μου προς την επιφάνεια ψάχνοντας έστω μια αχνή αχτίδα φωτός που θα με βγάλει από το σκοτάδι. Δύσκολη προσπάθεια, ειδικά όταν ξωπίσω σου σέρνεις κουρσούμια τις καταδίκες. Όμως εγώ τα αποδέχτηκα όλα! Μεταρρυθμίσεις, δημόσια χρέη. Θα δουλέψω για τριακόσια ευρώ, αν φυσικά βρω δουλειά και θα πληρώσω ό,τι μου αναλογεί σαν καλή Ευρωπαία.
Δε ξέρω γιατί αισθάνομαι πως κάτι υπονομεύει την πορεία μου! Μπορεί να είναι και ιδέα μου!
Συνεχίζω την προσπάθεια μου με επιμονή  και  πείσμα. Χαρακτηριστικά που είχα ξεχάσει αλλά ευτυχώς δεν τα είχα απολέσει εντελώς. Κοιτάζω γύρω μου και διακρίνω κι άλλους σαν εμένα. Κάποιοι γνωστοί, μα οι πιο πολλοί άγνωστοι.
Το ηθικό μου αναπτερώνεται. Δεν είμαι μόνη.  Κατάδικοι κι αυτοί, παλεύουν να βγουν στην επιφάνεια. Αντιλαμβάνομαι πόσα κοινά έχω μαζί με όλους αυτούς τους ανθρώπους και, για πρώτη φορά μετά από πολύ καιρό, χαίρομαι .
Μας ενώνει ο κοινός σκοπός, μιλάμε την ίδια γλώσσα, έχουμε την ίδια πατρίδα!
Άξαφνα φρενάρω. Ένα αόρατο χέρι με τραβά πίσω ξανά στον πάτο.
Οι κατήγοροι που με έβαλαν στο εδώλιο, εμφανίζονται πάλι. Φαίνονται συνοφρυωμένοι και δυσαρεστημένοι. Η χαρά μου κόβεται μαχαίρι. Κι άλλο κακούργημα; Αναρωτιέμαι…
«Μα, τι έκανα;» τολμώ να ρωτήσω.
«Λάθος λέξεις!» μου απάντησαν.

Συνεχίζεται…

Δεν υπάρχουν σχόλια

Εκδόσεις Maradel Books. Από το Blogger.